Puppy Perikelen

Tekening: Tamara Mouthaan – Tamou Design

De Shiba puppy. Hij is bijna 9 weken oud. Zachter dan het zachtste eendendons. Zit vol liefde, vriendelijkheid en olijk gedrag. En hij mat je af tot op het bot.

Afgelopen zaterdag verwelkomden we Ōji in ons huis. Onze tweede Shiba. En onze eerste pup ooit. Graag vertel ik je eens over die eerste week. Zodat je kunt meegenieten, medelijden kunt hebben en een idee krijgt van wat je in huis haalt als je zelf ook een pup overweegt.

De liefste

Shiba puppy

Omdat we al een Shiba dame in huis hebben die niet van al te veel gedoe houdt, besloten we in overleg met de fokker een keuze te maken voor een pup. We hadden het geluk dat er 3 prachtige reuen geboren werden. Het enige geslacht dat we overwogen in combinatie met Kimi. Wat een luxe dat we de keuze hadden. In de 7e week werd besloten dat de rustigste en meest bedachtzame pup de onze zou worden. Hij was iets minder druk dan zijn broertjes en leek iets meer na te denken voordat hij ongein ging uithalen. Die knul werd onze Ōji.

De gekste

Op de eerste dag, de vorige week zaterdag, maakte hij alles waar dat hij al beloofde. Ōji is onweerstaanbaar lief, attent en amuseert zich ook zonder Kimi “lastig te vallen”. Maar in ons rustige huishouden is hij gewoon de gekste van het stel. Natuurlijk! Elke minuut dat hij wakker is moet er gespeeld worden. Hij probeert Kimi mee te laten spelen. Maar die geeft geen sjoege. De kat al helemaal niet! En dus spelen mijn vriend en ik met heel veel plezier met hem. Voor knuffels en kusjes heeft hij echt geen tijd. Het leven is 1 groot feest! En als het feest is afgelopen valt hij als een blok in slaap.

 

De portier

Puppy’s moeten vaak naar het toilet. Hun blaas is nog lang niet zo sterk als die van een volwassen hond. De afgelopen week heb ik dus eigenlijk als portier doorgebracht. Op ons balkon liggen een paar kunstgras-tegels. Dit is zijn toilet. Want elke keer 8 verdiepingen afdalen voor een plas, dat haalt de kleine man nog niet.

Wat te gek is om te zien, is dat hij vanaf zijn 2e dag hier al wist waar het moest gebeuren. Hij gaat braaf bij de balkondeur zitten als hij een plas of druk moet doen. En dat is vaak! Wordt hij wakker: deur open. Heeft hij gespeeld: deur open. Heeft hij gegeten: deur open. En dan zijn er tussendoor ook nog wel momentjes  dat de portier in actie moet komen. Gemiddeld gaat de balkondeur denk ik 20x per dag open. En daarnaast krijgt hij elke dag nog 4 wandelingen buiten waar hij ook zijn behoefte doet. Oh. En om 5:30 in de ochtend hebben we een cavia in de bench zitten. Omdat hij dan niet naar de deur kan lopen doet hij zijn beste imitatie, zodat wij weten hoe laat het is. Kou kleumen in je pyjama, terwijl meneer even alle tijd neemt. Verder slapen is daarna geen optie meer.

Meter voor meter

Shiba puppy

Buiten wandelen met Kimi vind ik heerlijk. Buiten wandelen met Kimi en Ōji vind ik fantastisch. Maar ik vind het ook een behoorlijke uitdaging. De kleine man loopt nog niet perfect mee aan de riem natuurlijk. En vaak gaat hij even zitten om wat indrukken te verwerken. Langs waaiende blaadjes en kraaiende vogels zijn nu eenmaal heel gek en een overpeinzing waard! Kimi sjokt voorop en draait haar hoofdje beledigd om als we voor de zoveelste keer stil staan. Als Ōji het tempo lekker te pakken heeft, kun je er vergif op innemen dat er een kirrende buurtgenoot op je af komt die die kleine Shiba puppy gespot heeft. En dan sta je weer 5 minuten stil natuurlijk. Super gezellig! Maar je moet geen haast hebben als je met een kleine krulstaart op pad gaat.

De boel

De wasmand zit bomvol. Op tafel liggen allerlei zaken die ik normaal door de dag heen wel opruim. En ik vind een lekkere warme douche of bad op zijn tijd ook wel lekker. Maar met zo’n kleine handenbinder om je heen kom je er niet lekker aan toe. Alles gebeurt als Ōji slaapt of een iets rustiger momentje heeft. Dat is ook het moment dat Kimi van mij een lekkere kluif krijgt en de aandacht die ze verdient. Nu is Kimi een rustige oudere dame die veel slaapt. Ze geniet er al van als ze naast je op de bank mag dutten. Maar toch bekruipt me het gevoel dat ik haar tekort doe en krijgt ze dus vaak een extra aai.

De aanhouder wint

Ōji moet leren om in de bench te verblijven. Hij krijgt al zijn eten en kauwmateriaal daar aangeboden. Telkens als hij met zijn bullepees de bench uit sjouwt, zet ik hem er weer terug in. 3x. 5x. 20x.

Ōji moet zijn bijtrem leren. Leren dat hard bijten in handen en tenen pijn doet. Ik heb zijn beetjes in mijn hoofd in 4 categorieën verdeeld:

  • 1: Sabbelbeet
  • 2: Luie hap
  • 3: Hij doet zijn best
  • 4: OMG AUW!

Bij de OMG AUW-beet sta ik op en loop ik weg. 3x. 5x. 20x. Als hij dit snapt zal hij uiteindelijk zachter gaan bijten en zal ik opstaan en weglopen bij categorie 3: “Hij doet zijn best”. En zo verder. Super leuke theorie. Maar in de praktijk…Je handen zien eruit alsof je bent aangevallen door een hulststruik en die kleine heeft een verrekte lange adem! Het is maar goed dat ik die koppigheid zo charmant vind haha.

Bij de benchtraining loop ik een gebroken hart op. Ōji verandert in een losgeslagen Cavia als ik hem in de bench doe. Met zijn favoriete knuffel, fijnste mandje, eten, drinken en een kauwstaafje. En het is een kwestie van doorzetten tot de cavia stil is. Pas dan doe ik de bench weer open. Ik vind het zo gemeen om te doen. Maar hij gaat er zoveel profijt van hebben! Hij vindt de bench heerlijk om snachts in te slapen. Dus het is niet dat hij deze niet fijn vindt. Hij vindt alleen dat het overdag dikke onzin is om erin te moeten liggen.

Shiba puppy

Dolblij

We zijn dolblij met onze Ōji. Maar hij zet me ook aan het denken. Wat gebeurt er de koppige, anti-sociale Shiba puppy uit broodfokkerijen en “hobbynestjes”. Hoe snel is het geduld van die baasjes op, omdat ze a) geen idee hebben wat ze in huis halen en b) een anti-sociale pup mee naar huis krijgen die alles eng en spannend vindt. Hoe snel zit je dan met je handen in je haar? Vrij snel is mijn ervaring vanuit mijn vrijwilligers-activiteiten voor Shiba Rescue.
Deze kleine man is nergens bang voor. Super sociaal, gelukkig, rond en gezond. En hij zorgt er al voor dat ik tussen alle lachbuien en genietmomenten door snak naar 5 minuten stilte of een dutje. Iets dat je je simpelweg niet kunt veroorloven en waar je je dus bij neer moet leggen en doorheen moet bikkelen.

Nu we deze kleine schat in huis hebben zie ik nog veel en veel duidelijker hoe belangrijk het is om een pup van goede afkomst te nemen.

Zo. de cavia is stil, tijd om het benchdeurtje open te doen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *