Kimiko en de grote boodschap

Ik kreeg er vanochtend toch weer de driedubbele lach-hik van.

Kimi op zoek naar “haar” plekje voor de grote boodschap.

We hebben een aantal verschillende routes die we in de ochtend lopen. En op elke route is er zo’n vast plekje. En die plekjes moeten aan nogal wat voorwaarden voldoen. Zo moet er geen gras zijn dat op konthoogte is als ze door haar achterpootjes gaat en moet ze altijd iets achter zich hebben. Een struik, een verhoging, een muur. En…handig voor mij…liefst ook nog een beetje een verscholen plekje. Dat scheelt voor mij in opruimplicht 😉

Op de route van vandaag is haar favoriete plekje een stukje lage begroeiing waar de struiken wat verder uit elkaar staan. Ideaal om tussen te kruipen. Geen kriebelend gras: CHECK! Bescherming in de rug: CHECK! Verscholen: Voldoet aan de minimum eisen.

Nu wil het geval dat hier de afgelopen 2 maanden flink wat klimop over de bodem heeft gewoekerd. Kimi kijkt, schudt bijna zichtbaar “nee” met haar hoofdje en loopt drie passen verder naar de volgende “vrije” plek. Ze blijft er een minuut naar staren. Ik zie dat er aan de andere kant van het paadje een ideaal plekje vrij is voor haar en probeer haar daar op te wijzen.

Inmiddels zie ik dat de peristaltische bewegingen die eindigen onder haar staartje zijn begonnen en dat ze dus echt moet. Maar nee hoor. Alle drie de plekjes voldoen niet aan de voorwaarden. Ik besluit om haar dan maar zelf even te laten bedenken hoe onze route verder gaat, in de hoop dat ze een van haar andere plekjes bezoekt. Maar nee hoor. We gaan in 1 lijn naar huis. Zelfs het grasveld achter onze flat, dat ideaal is als laatste redmiddel wordt niet eens overwogen. Poepstaking!