Honden met een verhaal: Shiba Chiyo

In de komende tijd (weken, maanden, jaren) zal ik zo nu en dan een bijzonder gastartikel voor jullie plaatsen. Ik kan namelijk wel blijven babbelen over Kimi. Maar hoe leuk is het om ook eens over andere shiba’s en aanverwante krulstaarten te lezen? We trappen deze serie af met een hondje dat een hele bijzondere plek in mijn hart heeft. Je kon al over haar lezen op Shibalog toen ze “Foxy” heette in het artikel dat ik schreef toen ik haar bezocht in het asiel. Dus…Deel 1 van “Honden met een verhaal”: Dianda, Take it away!

In Augustus 2014 besloten mijn vriend en ik een hondje te adopteren. Ik wilde geen puppy maar een wat ouder hondje, of een hond uit het asiel. Het werd een ex-broodfok teefje en een Shiba Inu…

Shiba verhaal

Speciaal geval

Chiyo was een speciaal hondje. En ook al wisten we ondanks alle uitleg niet echt wat we moesten verwachten van een exbroodfok hond, we gingen er voor. Ze was geen huislijke omgeving gewend, had artrose, autorijden was vreemd, ze was nog niet zindelijk en aan de bench had ze grote hekel. Maar, dat maakte allemaal niet uit.

Ik ben opgegroeid met honden, dus voor mij voelde het adopteren van een hond dus als iets wat je met twee vingers in je neus doet. Het zou vast gaan zoals dat ook thuis ging. De hond was een deel van ons gezin, en alles ging altijd zó makkelijk. Maar een hond die altijd als een broedmachine in de broodfok heeft geleefd was toch anders – héél anders.

Shiba verhaal

Flink wennen

De eerste nacht heb ik op de grond naast haar bench geslapen in een aparte kamer, om de katten ook te laten wennen en zodat ze niet in een keer teveel indrukken zou krijgen. De katten vond ze geweldig om achterna te gaan en naar te happen. Maar na een paar goeie tikken op haar neus was de leuk er ook wel van af. Ze zocht altijd toenadering bij de katten, maar die moesten niks van haar hebben. Het ging samen door een deur, en daar hield het mee op.

De bench vond ze van begin af aan al een akelig ding, en daar hebben we nog heel lang mee lopen klieren, tot het moment dat we het gewoon hebben opgegeven en het deurtje maar open lieten. En dat ging helemaal prima, ook als ze alleen thuis was.

Ons hondenkind

Shiba verhaalHet ging allemaal best prima dus. Tot dat ze rond kerst 2014 baarmoederontsteking kreeg. Haar loopsheid duurde toch wat langer en we hadden er geen goed gevoel bij. Een week voor kerst werd
ze geholpen en het heeft haar zo enorm goed gedaan! Ze bloeide helemaal op, was vrolijk, speelde, werd zindelijk en ze leek meer plezier te hebben in haar leventje.

Autorijden vond ze ook geweldig! Zodra ze het auto-tuigje om kreeg, vloog ze bijna de trap af en de auto in. Lekker uit het raam kijken naar alles wat voor bij kwam, ze vond het echt geweldig!

Chiyo was een beetje ons “kindje” geworden. Ik was dagelijks met haar bezig. Liet haar uit, we wandelden samen altijd het zelfde stuk, want ergens anders wilde ze geen plas doen. Ik had niet echt een klik met Chiyo tijdens het moment van adopteren, Chiyo was een beetje vreemd van mensen, vertrouwde ze niet helemaal 100%, maar was ook niet bang van ze. We hebben haar toch geadopteerd en de uiteindelijke klik kwam later. Eenmaal gewend kon ze uren genieten van aandacht zoals gewoon simpel geaaid worden en kwam ze gezellig naast ons op de bank zitten.

Uiteindelijk was haar mentale gezondheid wat haar het meest in de weg zat. Ze was angstig met onweer, als de bel ging. Ze schrok van het geluid van het kinderhekje, de stofzuiger en vuurwerk. De angst kon als sneeuw voor de zon verdwijnen. En zonder aankondiging ontwikkelde ze weer een nieuwe angst. Van de stress likte en knaagde ze haar pootjes helemaal stuk dan. Natuurlijke rustgevende pillen waren niet succesvol en tijdens Oud en Nieuw plaste ze me van angst helemaal onder.

Waar zijn we aan begonnen?

We hebben vaak gedacht; “waar zijn we aan begonnen?!”. Maar een dier geef je niet op als je het eenmaal geadopteerd hebt. Ondanks de lastige momenten waren we vastbesloten om haar te helpen. Sommige mensen vroegen ons waarom we voor haar gekozen hebben? Waarom voor een broodfokhondje en geen pup? Ik heb geen idee waarom we haar gekozen hadden. Ze kwam op ons pad, misschien was het ‘meant to be’? Ik heb mijzelf goed leren kennen, want Chiyo was een gevoelige hond. Als ik boos was of niet lekker in mijn vel zat, zat Chiyo ook niet lekker in haar vel. Dus daar heb ik op moeten in spelen, wat soms niet makkelijk was. Maar het heeft wel een grote spiegel voor mijn neus gezet.

Was dit het allemaal waard? Ja! Je geeft een dier met een hele nare achtergrond een tweede kans. Je geeft ze de ruimte om te groeien en open te bloeien. En ze was zó leuk en zo grappig! Als je haar zag spelen kon je duidelijk zien dat ze nog echt aan het ontdekken was hoe ze kon spelen. Maar ze had ook zoveel niet meegemaakt, en als je haar dan nieuwsgierig dingen ziet ontdekken. Dat is gewoon zo mooi  om te zien. Schapen had ze bijvoorbeeld nog nooit gezien, maar die vond ze heel boeiend! Sneeuw bleek ze echt niet leuk te vinden en ook met eten was het alleen maar ontdekken en proeven!

Sterretje aan de hemel

Vanaf januari 2016 is Chiyo nu het mooiste sterretje aan de hemel. We missen haar enorm, maar het is niet de bedoeling dat dit een heel zielig verhaal gaat worden! Chiyo was een geweldige hond, en ik hoop dat ik mensen een beetje heb mogen inspireren om een ouder hondje in huis te nemen, of een herplaatser of een hondje met een niet zo’n leuke achtergrond. In the end, it’s all worth it!

Shiba verhaal

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *