Hoe vang je een rode boomstronk met twee puntige oortjes. Vermiste Shiba Yoshi.

Herken je dat gevoel? Dat gevoel wanneer je weet dat er ergens een Shiba vermist wordt? Dat het toch net even wat meer met je doet, dan wanneer het een ander ras is? Erg eigenlijk he?
Dat had ik met Yoshi. Niet alleen was hij vermist, hij woont ook nog eens vlak bij ons. Zoals ze in het Engels zeggen “That just hits home”.

Nadat ik via Facebook geregeld las dat hij gesignaleerd werd tussen twee wandelgebieden in waar wij wel eens komen, besloot ik om vanochtend samen met John, ook een Shiba baasje uit Heerlen, een goede (en natte) wandeling te maken in de omgeving waar Yoshi al vijf dagen lang gezien werd. Wandelen moet je immers toch. Via onze telefoon stonden we in contact met het zoekteam van “Waar is onze Angel” om zo eventuele zichtmeldingen te kunnen doorgeven.

juiste

Najah en hoe gaat dat dan hè…Geen idee. Je weet niet waar je moet zoeken of kijken. ‘s Avonds is er nog door vrijwilligers van “Waar is onze Angel” een voederlocatie ingericht, maar daar was niet van gesnoept…Dus hij kon echt overal zijn. Elke boomstronk met een rode kern lijkt in de verte altijd wel op een Shiba. En er is in die omgeving genoeg plek om je te verstoppen als je zo klein bent. Bovendien is het een Shiba. Dus de kans dat hij zomaar even een kaasblokje komt halen, omdat jij toevallig ook een Japanse krul bij je hebt en hem zoekt, is redelijk nihil;)

heerlen51315_header
Het gebied waar Yoshi werd gesignaleerd. Vlak aan een autoweg, met veel bos en hoge begroeiing.

 

 

Het werd een gezellige keuvel-wandeling waarbij John en ik meerdere malen verzuchtten: “God, wat ben ik blij dat het niet mijn hond is.” En eerlijk gezegd verwachtten we in die vieze regen ook niet dat we Yoshi zouden aantreffen. Als ik een Shiba was, zou ik mooi droog in het bos zitten met dit weer.

Na een halfuurtje wandelen zagen we aan de rand van een groot weiland een rode vlek in het gras. “Vast weer een boomstam” dacht ik nog. Maar toen we dichterbij kwamen bleek die boomstam plots twee spitse oortjes te hebben. En de boomstam bewoog!!!

YOSHI!!!! No way! Daar issie!
Gewapend met blokjes kaas, twee uiterst charmante shiba teefjes en onze telefoons sprongen we op de automatische piloot en versnelde onze pas zich, terwijl we wel afstand hielden. Yoshi stuiterde ondertussen door het hoge gras. Uit beeld. Prachtig gezicht, maar niet als je wil dat de hond naar je toe komt natuurlijk. Ondertussen waren we met vijf wandelaars en zes honden bezig om Yoshi te volgen en met z’n vijven wandelden we het pad af rondom het weiland. Ieder een andere richting uit. Op die manier was er steeds iemand die hem in het vizier had en die met handgebaren of een telefoontje kon aangeven waar hij naartoe liep.

Omdat Kimi los liep, hoopte ik stilletjes dat zij naar hem toe zou gaan. Hem mee zou nemen richting ons. Maar helaas…Kimi en Aiko vonden het allebei niet zo spannend geloof ik. Die wilden gewoon wandelen. Of terug naar de auto haha. Aandacht voor Yoshi hadden ze in elk geval niet.

Yoshi raakte inmiddels lichtelijk in paniek. Een paar keer wandelde hij over het pad onze kant op. Maar hij durfde niet verder. Zijn staart hing, zijn kopje draaide alle kanten op en hij zette er behoorlijk de pas in. Zodra je hem op een meter of zestig benaderd had, schoot hij er letterlijk als een haasje vandoor. Ook op onze shiba’s reageerde hij niet. Dit heeft ongeveer een uur geduurd schat ik. Al leken het op dat moment minuten. Iets met adrenaline denk ik?

De baasjes, die we in de tussentijd gebeld hadden, waren inmiddels ook ter plekke. Samen met hun andere Shiba. De mama van Yoshi. Met de baasjes midden in het veld en drie groepjes wandelaars aan drie kanten van het weiland probeerden we hem in het oog te houden. Een beetje richting zijn ongeruste baasjes te drijven. Yoshi stuiterde nog steeds alle kanten op en verdween voor mij weer uit het zicht. En plots, zonder dat we het konden zien, hoorden we:  “Jaaaaaaa!!!! Yoshi!!!! We hebben hem!” De zoon van het gezin, een knul van een jaar of 20 schat ik, had hem te pakken! Of deze een snoekduik in het weiland heeft moeten maken of dat Yoshi zo zijn armen in is gelopen, heb ik niet kunnen zien helaas. Daarvoor was het gras te hoog. Maar na 5 dagen was Yoshi weer veilig!!! Hij zag er fantastisch uit. Beetje smoezelig snoetje, maar verder niet gewond, niet vol met teken, niet mager. Zijn staart trok meteen weer in de krul. Het was goed.

"Vers ingevangen". Staartje nog niet in de krul.
“Vers ingevangen”. Staartje nog niet in de krul.

Omdat de baasjes geen riem bij zich hadden, heeft John snel de door hem meegenomen sliplijn aan het baasje gegeven. No way dat we hem weer zouden laten ontsnappen natuurlijk hihi. Zodra hij aangelijnd was, werd hij weer rustig. Alsof hij weer “landde” zeg maar. Je moet er ook niet aan denken hoe het moet zijn voor zo’n beestje om vijf dagen lang rond te dwalen. Zo vlak bij huis, maar de weg niet kunnen vinden. Te onzeker om dichtbij mensen te durven komen. Arm ding.

11904650_516727801822483_9038675760078919106_n
Het gezinnetje is weer compleet. Mooi beeld.
11928725_516741581821105_8396190910242649439_n
Twee gelukkige mensen en twee happy Shibas:)

Op het moment dat hij zijn mama met kusjes en likjes begroette, merkte ik pas hoe nat we geregend waren. Zelfs mijn heavy duty wandelschoenen lekten langzaam de regen door richting mijn sokken. Niet belangrijk. Adrenaline. Strakjes douchen.

11904670_516727798489150_649670569477273609_n
Kimi en Aiko wilden toch wel even op de foto met Yoshi. Toch een beetje een beroemdheid, niet?

Hoppa! Zo blij! Wat een spontane “zoekwandeling” teweeg kan brengen. Jeetje!

Na een paar welgemeende afscheidswoorden trokken John en ik terug richting onze auto’s. Maar niet voordat we een lekkere kop koffie en een flink stuk aardbeienvlaai hebben verorberd bij het vlakbij gelegen restaurant:)

John, zelden zo’n avontuurlijke wandeling gemaakt:)
Peter en Wilma, wat goed dat jullie er ook waren!
Mensen van Waar is Onze Angel wat doen jullie het top!
Josephine, give Yoshi a big hug for me. So glad he’s back home with you guys!

Tijd voor een warme douche en warme kleren. En laten we hopen dat, ondanks het geweldige gevoel van euforie bij deze succesvolle zoekactie, we dit nooit meer hoeven doen;)