Geduld loont - Over hoe Ayko de herplaatser leerde genieten

Door: Ann Beten

Lieve Ayko, iets meer dan een jaar geleden adopteerden wij je uit een asiel. We hadden net onze Shiba Teddy af gegeven aan die lelijke ziekte kanker. Ik wilde geen andere hond meer want ik kon het verdriet niet aan.  Desondanks keek ik steeds op internet naar Shiba’s en Akita’s om die lege plek terug op te vullen. Mijn verstand zei nee maar mijn hart zei ja.
Tot mijn oog viel op jou, je zat met je 1 jaar in een asiel en ik werd meteen verliefd op je guitige blik. Na 14 dagen werd je door de mensen van het asiel toegewezen aan ons gezin. Ik omarmde je met al mijn liefde, maar jij legde jouw pootjes niet rond mij. Ik was verdrietig,
mijn hart brak, ik had het immers goed voor met jou . Maar je vertrouwde me niet en keerde me jouw rug toe.

Het ging van kwaad naar erger. Ik begon ook te denken dat ik het niet aankon. En als laatste strohalm nam ik contact op met Shiba Rescue, met Tamara Mouthaan. Ik bestookte haar met filmpjes en vragen en toch bleef ze altijd even rustig en gaf me fantastische tips. Ik was inmiddels al een paar keer gebeten en had bang van jou gekregen, mijn vertrouwen was weg. Tamara vertelde me dat ik afstand moest bewaren en je niet uit het niets moest knuffelen. Ik streelde je inderdaad over je kopje, je rug. Dit zag jij niet aankomen en voelde het als een bedreiging waardoor je uithaalde en beet. Ook vertelde ze me van jou te laten nakijken bij de dierenarts of medisch wel alles in orde was. Ik maakte een afspraak en er werd
een volledige check up gedaan. Eerst vond ik het wat overbodig omdat je in het asiel toch al nagekeken was maar Els (mijn dierenarts) vertelde dat ze in het asiel slechts naar het
hoognodige keken. Uit deze check up kwamen geen afwijkingen aan het licht en ze bevestigde ook dat ik met zijn gedrag aan de slag moest gaan en hem zijn nodige rust gunnen.

Op aanraden van Tamara plaatsten we een ren in huis om hem daarin af te zonderen als het escaleerde. Ik ging hiermee aan de slag en het lukte 2x om hem hierin af te zonderen. Toen had hij het spelletje door en was ik degene die die de ren stond en meneer erbuiten. 😉 Het ging zienderogen beter en Tamara stelde voor als hij toenadering zocht van hem over zijn borstje te strelen i.p.v. over zijn kopje of rug want dat ervaarde hij als bedreigend want dan zag hij mijn hand niet. Ik stuurde ook filmpjes door waar hij dan blafte in huis, zomaar uit het niets. Tamara vertelde ons dat het was aan aandacht te vragen en dat we dit gedrag moesten negeren. Dat hij enkel het varken aan het uithangen was. Ook rustig knipperen met de ogen en wegkijken kan helpen.

Ons vertrouwen groeide terug langs beide kanten en onze band groeide met de dag.

Tot je op een dag overgaf, wel 3 keer achter elkaar en je kroop weg. Mijn gevoel zei me dat er iets grondig mis was. Ik belde naar Els en mocht dadelijk komen. Zelf voor een RX en de echo bleef je liggen en reageerde je niet, je keek me enkel aan. Op de RX zagen ze dat er iets vastzat in de darmen en een spoedoperatie drong zich op. Na 2 uur kreeg ik het verlossende telefoontje dat alles goed verlopen was. Je darmen stonden  volledig in krampen het vreemde voorwerp dat ze gezien hadden was gewoon lucht. Zelfs dat kon niet door je darmen. Er waren ook biopten genomen en na 14 dagen kregen we het verdict: eosinofiele enteritis. Je werd dadelijk op speciaal voer gezet en mocht niets anders eten. Ik liep 14 dagen bij jou op de zetel op vraag van Els omdat het een zware operatie was geweest. Eén van de volgende nachten gebeurde er iets wonderbaarlijks: ik lag op mijn zij met mijn knieën opgetrokken en jij vleide je naar in mijn knieholte. Je had je holletje gevonden.

 

Vanaf toen veranderde alles drastisch. Je werd lief en aanhankelijk. Maar niet naar andere honden en vreemden. Aaien is alleen weg gelegd voor familie, andere mensen moeten van je lijfje blijven. Je hebt intussen ook geleerd van te waarschuwen als je iets niet graag hebt vooraleer je uithaalt. Oh wat hou ik van dat grommetje, voordien had je me altijd vast.

Bedankt Tamara en Els want zonder jullie hulp had ik dit waarschijnlijk niet vol gehouden!

Nu zijn we anderhalf jaar verder en zijn we super beste maatjes met wederzijds vertrouwen. Je heb zelfs vliegtuigoortjes als ik eraan kom.

Ik hou zielsveel van je lieve Ayko

error: Content is protected !!