“De Hulk en de Chihuahua”

Zeer regelmatig (de laatste tijd 2 tot 3 keer per week) maken we een flinke wandeling op de Brunssummerheide. Normaal gesproken lopen we in het losloopgebied. Maar nu Kimi loops is mijden we dat gebied en gaan we op avontuur in het aanlijngebied. We nemen elke keer een ander paadje en dankzij ons feiloze interne navigatiesysteem duren de wandelingen soms langer dan gedacht;)

6tag_280914-101725

Het mooie aan dit gebied vind ik de rust. Op een doordeweekse dag kom je er weinig mensen tegen en mensen MET hond zie je er ook niet veel. Die wandelen, terecht, liever in het losloopgebied.

Vanochtend waren we weer op de hei. In het aanlijngebied. Smalle zandpaadjes tussen de bloeiende hei door, mulle zandpaden voor de paarden, prachtige bomen die door weer en wind zijn gebogen en gevormd…Stilte. Rust. Heerlijk geurende hei. Tenenkrommend geblaf. Wat? Ohja…er komen hier ook nog andere mensen.

Een meter of vijftig voor me, onderaan de heuvel waar we staan, staan De Hulk, De sterkste man van Nederland en Jan Kloot van Damme. Drie Anabole Steroide-mannetjes van een jaar of 22. Type scheermesjes onder de armen. Type “prik in die spierballen en ze lopen leeg. Type heel stoer wandelen met een Chihuahua. Meneer de chihuahua liep los en had al snel de bevallige geur van Kimi in zijn neusgaten. Als een speer zoefde hij er vandoor richting de nieuwe liefde van zijn leven, loopse teef nummertje 453. Nummertje 453 (Kimi dus he) was hier totaal niet van gediend en liet met haar beruchte Gremlin-grom horen dat meneer een zeer donker blauwtje had gelopen. Beledigd schoten de behaarde 300 gram hond langs ons af, de hei in. De hulk en zijn maten schoten in paniek: “Ouw hoer jong, die peert m jonge!” Vanwege de onnatuurlijke bouw van de heren was het nogal een klus om het heuveltje op te rennen waarachter hun oogappeltje verdwenen was. Ik zag hem ondertussen parmantig in het veld zitten. Oortjes gespitst en hoofdje schuin. Klaar om zijn baasje(s) een volgende poets te bakken. Jan Kloot had de oplossing: “Ik ren er wel even achteraan man!”. Kimi en ik gingen er eens even voor zitten. Dit zou leuk worden. Uiteraard was kleine Chi vele malen sneller en wendbaarder dan Jan Klootje. Bovendien vergat Jan dat er veel konijntjes hun ondergrondse huisjes op de hei gemaakt hebben met onopvallende ingangen waar een mensenvoet precies in past…BOEM! “Klote ouwhoer!”. Genoeg leedvermaak…Ik ben met Kimi richting het kleine monstertje gelopen en algauw had hij de geur van deze liefde van zijn leven in de neus hangen en maakte hij een sprint onze kant op (Ik vermoed dat hij een romantische slow-motion scene uit een cheesy romantische comedy voor zich zag). De sterkste man van Nederland twijfelde geen moment en lijnde de kleine man aan.

Uiteraard vervolgden ze heel stoer, zonder gedag te zeggen hun spierballenparade. Met het schaamrood op de wangen:)

Goedemorgen!

WP_20140927_14_32_37_Pro