B(e)are With me, Rashonden en natuurlijke selectie. Een overpeinzing

Een overpeinzing over het fokken van honden. Bare with me, want het wordt een lang verhaal;)

Gisterenavond heb ik vol fascinatie gekeken naar een tweedelige docu over Grizzly beren in Alaska. Twee situaties sprongen er bij mij uit en zorgden voor deze overpeinzing.

Situatie 1:
Een first time mom met twee welpen heeft het zwaar om zichzelf en haar kleintjes in leven te houden. De kleintjes zijn te licht en klein voor hun leeftijd en moeders produceert nauwelijks genoeg melk. Ze is niet bedreven in de zalmvangst en maakt beslissingen voor zichzelf en haar welpjes die hun in levensgevaar brengt. De honger is zo groot dat ze de zee in gaat, gevolgd door de welpen. 1 welpje verdrinkt. Het zijn scharminkeltjes die ietwat ondervoed zijn. De ander overleeft het en moeders scharrelt voldoende eten bij elkaar om hem de winterslaap door te krijgen.

Een beer van een beer (1/3 maat groter dan de gemiddelde beer) heeft een prachtige berin aan de haak geslagen die blaakt van gezondheid. In de uren voorafgaand aan de uiteindelijke paring, vermoordt de beer een berin die te dicht in de buurt komt. Als zij haar charmes in de strijd had gegooid, had hij “minder goede” welpen kunnen verwekken. Vlak na de dodelijke aanval op deze berin vindt de paring plaats met zijn prachtige dame.

Beer

Veel mensen die zonder gedegen voorbereiding hun honden laten paren, roepen vaak dat elke hond ziek kan worden of gedragsproblemen kan vertonen. Of ze roepen dat er in de natuur ook geen testen voor erfelijkheid bestaan.

En dat het dus nietszeggend is als de hond een stamboom heeft of via de regelementen van de rasverenigingen gefokt is. Niet geteste teven, slecht overwogen matches tussen reuen en teven…Ik beweer uiteraard dat dit nonsense is en dat dit vooral goedpraterij van hun geldwolverij is, maar dat even terzijde.

Nu. Stel…stel wij zouden als mens de handen aftrekken van de voortplanting. (praktische bezwaren even daargelaten) En we zouden dit volledig aan de honden zelf overlaten. Zou er dan niet automatisch een fenomeen optreden dat we kennen als “natuurlijke selectie”? Ouderdieren die zieke pups ombrengen, om het ras en het voortbestaan ervan te beschermen? Dieren met ernstige afwijkingen in heupen en knieën die overlijden, omdat ze zichzelf niet kunnen redden? En die door het andere geslacht dus niet worden uitgekozen als partner? Dieren met ernstige afwijkingen in het karakter die verstoten worden? Zouden de dieren er dan niet zelf voor zorgen dat ernstige gedragsproblemen en skeletafwijkingen tot het verleden behoren binnen een aantal generaties?

Is dit dan niet HET bewijs dat de rasverenigingen en verstandige fokkers er ALLES aan doen om dit proces zo goed mogelijk na te bootsen? En is dit dan niet HET bewijs dat gewetenloze, maar ook naieve fokkers, spelen met het leven van deze dieren? Het bewijs dat je wel degelijk onverstandig bezig bent als je zomaar even een teef en een reu bij elkaar gooit en het resultaat voor een paar honderd euro verkoopt?

Benieuwd wat mijn overpeinzing losmaakt!